Drżenie rąk

Drżenie samoistne, choroba Minora, tremor essentialis, tremor senilis, najczęściej występujące zaburzenie układu pozapiramidowego. Może być dziedziczne. Objawia się drżeniem obu rąk, głowy, warg, języka. Zaawansowane przypadki objawiają się także drżeniem nóg. Może występować w towarzystwie innych zaburzeń, np. ruchy dystoniczne, skurcz pisarski, blefarospazm, dystonia krtani, parkinsonizm, mioklonie. Drżenie samoistne pojawia się bardzo często jeszcze przed 20. rokiem życia. Z czasem się nasila i osiąga stabilny poziom, trwa przez całe życie, ale najczęściej nie wykazuje skłonności do nasilania.
Początki drżenia samoistnego to zazwyczaj drżenie kończyn górnych. Drżenie natępnie obejmuje głowę wraz z żuchwą i może zakłócać mowę. Rzadko występuje w innych częściach ciała. Drżenie samoistne kinetyczne to drżenie, które objawia się podczas wykonywania ruchu. Drżenie pozycyjne to drżenie, które pojawia się w czasie utrzymywania ręki w jednej pozycji. Drżenie samoistne może występować w towarzystwie kurczu powiek i innymi dystoniami.

Leczenie: łagodzenie objawów środkami farmakologicznymi, całkowite wyleczenie jest nadal niemożliwe. Drżenie samoistne nie musi świadczyć o tym, że zaczyna się choroba Parkinsona, ale konieczna jest konsultacja z neurologiem, który może wykluczyć inne choroby. Drżenie starcze to drżenie dotyczące kończyn górnych i głowy, objawia się podobnie do drżenia samoistnego, ale występuje u ludzi starych i nie jest przypadłością rodzinną. Początkowo drżenie starcze występuje tylko podczas wykonywania jakiejś czynności, później utrzymuje się także w czasie spoczynku. Jeśli występuje w towarzystwie wzmożonego napięcia mięśni i spowolnienia, może być objawem choroby Parkinsona. W drżeniu starczym, częściej niż w drżeniu samoistnym, występuje także drżenie głowy, które wygląda jakby chory przeczył czemuś bądź potakiwał.